Szczerze mówiąc nie wiem co się z tym światem porobiło.

Nie mam nic przeciwko, by rodzice mieli pięcioro, dziesięcioro czy nawet siedemnaścioro dzieci… Jednak z drugiej strony rodzice, decydując się na taką gromadkę pociech, muszą zapewnić im jakieś ludzkie warunki, a patrząc na miejsce gdzie i w jakich warunkach ‘rodzina Róży‘ mieszkała to, czy tak się stanie jestem pełen obaw.

“Sąd stwierdził, że rodzina jest niewydolna wychowawczo.” – I popieram decyzję sądu. Ojciec rodziny ma 60 lat, więc wkrótce będzie szedł na emeryturę, bądź (nie daj Boże) umrze to kto wtedy zapewni byt dzieciom? Sama matka, która już teraz musi prosić o pomoc w utrzymaniu.

“Jak w naszym kraju traktuje się biedne, niewykształcone rodziny wielodzietne?” - No wybaczcie, ale jak można takie rodziny traktować? Jeżeli wiem, że nie stać mnie na kolejne dziecko, to się na nie nie decyduje! Przecież postąpi tak każdy trzeźwo myślący człowiek. A w tym przypadku jest zupełnie inaczej, nie mam pojęcia w jakich kategoriach myślą ci ludzie…

“Czy państwo udziela im odpowiedniej pomocy socjalnej, a może muszą liczyć one na wsparcie życzliwych?” – Gdy patrzę na sposób w jaki marnotrawi się pieniądze z pomocy publicznej to mi się nóż w kieszeni otwiera. Rozumiem, można mieć jakieś problemy finansowe, stracić dom czy coś w tym rodzaju, ale wyraźne liczenie na pomoc, wręcz jej wymuszanie drażni mnie niemiłosiernie. A prawda jest taka, że ci naprawdę potrzebujący nie dostaną funduszy, ponieważ tacy ludzie ich ubiegną.

Cóż, moje rozważania poszły w ciut innym kierunku, więc dzisiaj udział w blogometrze sobie daruję.

Notka bierze udział w debacie: KLiK!